کارگران و جنگ
این جنگ، جنگ ما نیست!
گفته اند «جنگ ادامه سیاست است اما به روشهای دیگر»! به عبارت دیگر، جنگ ادامه دیپلماسی و دیپلماسی ادامه جنگ است. در واقع در جهانی که در هر گوشه آن رقابت بیوقفه برسر منابع و انرژی و بازارها و استثمار نیروی کار در جریان است، جنگ یک واقعیت ثابت است. جنگ یک صورت کشمکش دولتهای سرمایه داری و اقشار سرمایه برسر منافع است. به این معنا سرمایه داری با «صلح پایدار» و «همزیستی مسالمت آمیز» خوانایی ندارد، بلکه دوره های موسوم به «صلح» یا عمدتا موقت اند و یا در عمل «صلح مسلح» هستند که ظرفیت آغاز دور جدید جنگ را دارند.
کارگران بطور کلی با هر جنگی مخالف نیستند، بعنوان مثال بپاخاستن انقلابی برای تغییر ریشه ای، جنگ طبقاتی علیه نظم موجود، جنگ برای شکست دادن فاشیسم، جنگ برسر آزادی زنان، جنگ برسر رهایی از کولونیالیسم از جمله جنگهایی هستند که «عادلانه» نام میگیرند و حقانیت دارند.
کارگران مخالف جنگهای ارتجاعی هستند، جنگهایی که برسر منافع دولتها و طبقات ارتجاعی هستند و هیچ منفعتی به حال مردم عادی و طبقه کارگر ندارند. جنگ جاری از این نوع است و جنگی ارتجاعی بین دولتهای ارتجاعی و ضد کارگری و ضد بشری است. حکومتها در این جنگ هر کدام اهدافی را دنبال میکنند که تحقق آنها به ضرر طبقه کارگر و مبارزه جامعه برای آزادیهای فردی و اجتماعی است.
هواداران جنگ
در جنگ بین دولتها معمولا دو نیرو در دو سمت جنگ شکل میگیرد: نیروهای طرفدار یک سمت جنگ، یعنی طرفداران آمریکا و اسرائیل و یا طرفداران رژیم جمهوری اسلامی.
در جنگ جاری نیروهایی مانند سلطنت طلبان، بخش عمده ناسیونالیست های کرد و فدرالی، اصلاح طلبهای صادراتی و تازه سلطنت طلب شده، عناصر فرصت طلب که بوی کباب به مشامشان خورده است، طرفدار دوآتشه ارتش آمریکا و اسرايیل و «بمب های هوشمند» آنها هستند که گویا آزارشان به مورچه هم نمیرسد و فقط عوامل نظام را میزند. امروز این فضای بیمارگونه دارد برمیگردد و شکست پروژه بادکردن رسانه ای سلطنت طلبان از یکسو و ویرانی های بجامانده از بیمارستانها و دارو سازی و زیرساختهای اساسی یک کشور و کشتار مردم بیدفاع از سوی دیگر، راهی برای دفاع از این بی شرافتی باقی نگذاشته است. لحن و زبان بسرعت عوض میشود. بویژه وقتی «عمو»های اینها از لیندسی گراهام تا دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو از «نابودی کامل ایران»، بازگرداندن ایران به «عصر حجر» و تبدیل ایرانیان به نیازمندان و التماس گران غذا و آب سخن میگویند.
در سوی مقابل هواداران جمهوری اسلامی و جنگ طلبان طرف مقابل به خط شدند تا از جمهوری اسلامی دفاع کنند. اینها توجیه دفاع از قاتلین فرزندان مردم را با نام «دفاع از ایران و وطن»، «مقابله با تجاوز خارجی» و غیره توضیح میدهند. این صف مرز بین «حکومت و مردم» و «ایران و جمهوری اسلامی» را برمیدارد و بعنوان یک «محور مقاومتی» مرتجع و ناسیونالیست مدافع رژیم اسلامی کاسه داغ تر از آش رژیمی ها میشوند و هر نوع مذاکره را «خیانت به رزمندگان» نام میگذارند. این بخش عملا متحد سپاه پاسداران است.
جنگ برای کارگران و مردم زحمتکش فقط رنج و فقر بیشتر و آوارگی و نابودی است. وقتی صنایع فولاد و پالایشگاه ها و کارخانجات اساسی منهدم میشوند، یعنی بیکاری کارگران، قتل عام کارگران، نابودی اقتصادی خانواده های کارگری، نابودی محل های امرار معاش. وقتی مراکز تامین دارو و آب شیرین و غذا را میکوبند، نه به اهداف نظامی بلکه به سلامتی و حیات و زندگی مردم ایران حمله میکنند. این اقدامات کوبیدن رژیم اسلامی نیست، بلکه سیاست مردم فقر زده را بیشتر به فلاکت و استیصال کشاندن برای تسلیم تحت هر شرایطی است.
ادامه در صفحه دوم 
