کامران پایدار
در روزهای بیست وهشتم و بیست و نهم شهریور ماه خیابانهای اراک ، جاده تهران اراک و منطقه پل بختیاری و حوالی دو کارخانه هپکو وآذر آب اراک شاهد حضور تظاهرات و تجمعات خیابانی بیش از ٣٠٠٠ نفراز کارگران این دو مرکز بزرگ صنعتی اراک بود. کارگران آذرآب ٤ ماه دستمزدهای پرداخت نشده را از کارفرما طلب کارند . کارگران هپکوعمده خواستشان پرداخت دستمزدهای اندک و ناقص وعدم پرداخت حق بیمه هایشان در شش ماه گذشته از جانب عوامل کار فرماست. خواستها و مطالبات کارگران زحمتکش کاملا ابتدایی و محرز و مسلم است.
حکومت اسلامی پادو وکارگزار سرمایه داران درطی این روزها با گسیل صدها نفراز مزدوران اوباش نیروی انتظامی، با گسیل انواع خودروهای زره دار ومجهز ضد شورش، با باطوم و گاز اشک آور و گلوله های پلاستیکی ، با مزدوران تا دندان مسلح به سرکوب وحشیانه کارگران بیدفاع پرداخته است. دست و پای شکسته و سر و روی خونین کارگران سند جنایت جمهوری اسلامی است . اقدام اوباش نیروی انتظامی و پلیس ضد شورش درسر کوب کارگران بیدفاع و مظلوم آنقدر بیرحمانه و وحشیانه بوده است که در گوشه و کنار زوزه های ریاکارانه دیگر مزدوران و جاسوسهای حکومتی در شوراهای اسلامی و خانه کارگر علیه این فاجعه به گوش می رسد.
مگر خواست کارگران چه بوده است؟و کارگران چه خواسته اند که باید اینچنین آماج سرکوب و سانسور واقع شوند؟ مگر اعتراض ومبارزه وتجمع کارگر کجای این جامعه سرنگون را به مخاطره برده است که باید با نیروی اوباش و مسلح اینچنین وحشیانه و قهرآمیز سرکوبش نمود؟ نظام سرمایه داری، نظام تبعیض و اختلاف طبقاتی، نظام و سیستم مبتنی بر استثمار انسان از انسان چیز دیگری غیراز این نیست. کارگرانی که همه نعمات زندگی، کارگرانی که ادامه حیات و بقا زندگی و همه شریانها با دستهای توانایشان جان می گیرد و برپا است. خود گرسنه و محرومند ، دریغ از لقمه نانی برای شب، دریغ از مدرسه و آموزش و تحصیل برای فرزندانمان، دریغ از مسکن و بهداشت و درمان مناسب، دریغ از خاطری آسوده حتی برای یک روز.
فروش ارزان نیروی کار به بهای گرسنگی و فقر و فلاکت روزافزون، فروش ارزان نیروی کار به بهای نابودی جسم و جان ما کارگران، فروش نیروی کارارزان به بهای در آرزوی یک شکم سیرغذا خوردن خانواده کارگری ! و…فروش نیروی ارزان کار به بهای حسرت و فقر و نداری و… فروش نیروی ارزان کار به بهای برپایی کوهی از سرمایه و ثروتهای نجومی وافسانه ای درچنگال سرمایه داران وبیکارگان انگل ، فروش ارزان نیروی کار به بهای بقاو دوام گله های آخوندهای جانی و مرتجع ، فروش نیروی ارزان کار به بهای خیل عظیم ارتش و سپاه و بسیج و همه اوباش مفت خور و جنایتکار و تا بن دندان مسلح ، فروش ارزان نیروی کار به بهای برپایی جنگهای ویرانگر و نسل کشی و پاکسازی قومی ، فروش نیروی ارزان کار یعنی انباشتن کوهی ازثروتهای افسانه ای درجایی و دریای مواج و جوشان فقر وفاقه و بیچارگی درمقابلش و… خواست برحق کارگران، برای دستمزدهای معوقشان، دستمزدهایی که چندین برابر زیر خط فقر است . دستمزدهایی که حتی کفاف یک هفته زندگی خانواده کارگری را نخواهد داد.
خواست کارگران برای بیمه ودرمانشان ، ورق پاره ها ودفتر چه های بیمه بی اعتباری که حتی مراکز درمانی و درمانگاههای درجه چندم بعلت بد حسابی های بیمه گذاراز پذیرش آن ابا دارند. خواست کار و اشتغال یا بیمه بیکاری که دیگر در این قرن بیست و یکم و به واسطه پیشرفتهای عظیم صنعت و تولید و ثروت از ملزومات و بدیهیات است . خواست حق آموزش و تامین امکانات آموزشی درآغازسال تحصیلی جدید ،طرح خواست مسکن مناسب ، طرح خواست نان و کار و رفاه و آزادی و … آیا این خواستها ، آیا این مطالبات ، سئوال اینجاست آیا این همه مطالبات بر حق و انسانی کجای این دنیای وارونه و سیاه و منحط ستم و جنایت سرمایه را به مصاف کشیده است؟ نکته اینجاست، فقر و گرسنگی و همه مصیبتها و تیره روزی ما کارگران و خانواده هایمان مقدر و آسمانی و الهی نیست.
فقر و محرومیت و دنیای تاریک ما کارگران و خانواده هایمان نتیجه حادثه و تصادف نیست. این دنیای فاجعه و وحشی، این دنیای آکنده از رنج و درد ومحنت و ستم تنها و تنها حاصل و نتیجه و محصول قطعی نظام سرمایه داریست. این دنیا محصول تضاد قهری دو طبقه متخاصم است نه چیز دیگری. اعتصاب ما کارگران، مبارزات و تجمعات و تشکل و تحزب ما کارگران بی گمان پاشنه آشیل همه حکومتها و سرمایه داران است . اگر ما را در هفت تپه و خاتون آباد و خیابانهای اراک و …به خاک و خونمان می کشند. اگر درارگانهای قضایی، جاسوسی وانتظامی فاسدشان محکوم و زندانی و در حبس می شویم . اگر هر گاه گفتیم نان ضربه های شلاق جهل و جنایت اسلام بر گرده های نحیفمان فرود می آید . کارگر کار کن ارزان و خاموش ایده آل سرمایه است. اگر ما کارگران، اگر ما خانواده های کارگری به خیابانها بیاییم، اگر اعتصاب کنیم و تولید بخوابد، اگر تجمع کنیم و مطالبه کار دستمزدهیمان شویم و… هم حکومت و هم سرمایه داران راست می گویند شریان حیاتی سود و سرمایه هایشان مختل می شود، نظم و نظوم سیستم حاکمیتیشان مختل می شود. سرکوب فاشیستی مبارزه و اعتراضات جاری ما کارگران ، زندان و شکنجه و سرکوب وقتل، سانسور و تفتیش و عوامفریبی انواع تریبونهای مزدور سرمایه داری و هزار و یک ترفند و تقلا پیدا و پنهان سرمایه تنها نتیجه قهر سرمایه ، نتیجه آشتی ناپذیری منفعت و سودهای سر شار و تقابل آن با حیات و زندگی و با رفاه و خوشبختی و آزادی و برابری ما کارگران است .
رفقای کارگر !
نپرداختن دستمزدها، گرسنگی دادن، افزایش و تحمیل فقر و محرومیت، تحمیل استیصال وسرکوب وزندان و شلاق و پرونده سازی و پاپوش دوزی، تحقیر و بی حقوقی، هدف و کارنامه و عمل جنایتکارانه حکومت اوباش اسلامی بر علیه ما کارگران است. امیدی به حکومت و سرمایه داران نیست. از آسمانها هم فرشته ای بر ما نازل نخواهد شد. تنها قدرت ما در ادامه کاری مبارزات متحد و یکپارچه ماست. همراهی و حمایت همه جانبه خانواده هایمان در مبارزات جاری هر روزه ضامن پیشروی و موفقیتهای بیشتر ماست . باید متحد شویم در مجامع عمومی، باید متحد شویم در شوراهایمان، باید اعتصاب کنیم قدرت ما در کارخانه هاست ، باید چرخ تولید بخوابد، باید شوراها و مجامع عمومیمان در سطح منطقه ای و سراسری در هر آن کجا که کارخانه ای هست فرا روید.
زنده باد انقلاب کارگری
منبع: شماره شانزدهم نشریه سوسیالیسم امروز
١ مهر ١٣٩٦
٢٣ سپتامبر ٢٠١٧
